| Mozes gered (30 januari 2011) |
|
Gz 171:1+2+3 (Wees stil voor het aangezicht van God)
Wet Zingen: Ps 86:4 Gebed Doopsformulier 3 Bij de doop: Gz 45:1+2 “Laat de kind’ren tot mij komen” Schriftlezing: Exodus 2:1-10 Preek Psalm 103:5 en 9 Dankgebed Collecte Slotzang: Gz 167:1+2 “Samen in de naam van Jezus” Thema: “ik heb hem uit het water gehaald” *** Feest bij Kees & Annelies, Samuel en Phílopos. Het zal je maar gebeuren. Zelf geen kinderen krijgen maar er toch 3 krijgen. Na al dat wachten, na al die procedures op 14 januari thuiskomen met zo’n mooi jongetje. En toch: een kind dat ter adoptie wordt afgestaan, dat is nooit alléén maar feest. Elk kindje heeft een natuurlijke moeder. Een moeder die om wat voor reden dan ook, niet in staat was voor het kindje te zorgen. Misschien doordat ze kort na de geboorte stierf, misschien doordat ze nog jong en ongehuwd was, misschien omdat ze te arm was. Toch is het de weg van God dat Isayah hier opgroeit. Juist in deze dienst lezen we over de geboorte van Mozes. Moeder Jochebed houdt zielsveel van hem. Ze is helemaal verliefd op ‘m. Ze vindt hem zo mooi dat het zelfs in de bijbel terecht is gekomen, wat een mooi jongetjes Mozes was. Juist in de bijbel is zo’n opmerking dat Mozes mooi was niet toevallig. God geniet ervan dat moeders houden van hun kindjes en dol op ze zijn. Maar rond zijn geboorte zijn er veel zorgen. Het zoontje mochten ze niet houden. Farao wilde niet dat de minderheid van allochtonen in zijn land te groot werd en een factor van betekenis zou kunnen worden. daarom moesten alle jongetjes die geboren werden uit Israëlische vrouwen in de Nijl gegooid worden. Baby’s kunnen nou eenmaal niet zwemmen en het betekende dus de dood. Welke moeder zou zoiets over haar hart kunnen verkrijgen? Zó lief heeft Jochebed ‘m dat verstopt voor de soldaten van de farao. Maar na 3 maanden gaat dat niet langer. Het is uitstel van executie. Ze ziet in dat zelf niet voor dit kind kan zorgen. Ze maakt een plan. Ze gaat haar zoon te vondeling leggen. Wat een lef. Precies op de plek waarvan ze weet dat de prinses, dochter van farao, zich altijd gaat baden. Wat maakt dat ze dat doet? Mozes kan dit niet overleven. Deze prinses is de dochter van de gewetenloze farao die wil dat Mozes sterft. Het is gekkenwerk wat ze doet. Volstrekt zinloos ook om dat mandje in te smeren met pek en teer om het waterdicht te maken. Maar liever doet ze tegen beter weten in dit zinloze klusje dan een wisse dood in het Nijlwater of in de bek van een krokodil of Nijlpaard. Wij zijn gewend om snel naar Mozes te kijken. Hoe God verder gaat met hem. Jochebed staat inde schaduw van haar grote zoon. Maar God laat dit optekenen over haar. De bijbel is óók geschreven voor al die moeders die hun kind naar de achterdeur van een kliniek brengen, of bij een zendingspost. Zij hebben een plaats in het boek van God. En ieder kinderloos echtpaar, en ieder die een kindje heeft verloren, hoe jong ook, of hoe oud is, mag troost putten uit wat hier staat. Een biezen mandje. Je vindt vaker zoiets in de bijbel: de dwaze hoop om door het water heen gered te worden. Het is de hoop die Noach had toen hij en zijn gezin in de ark gingen. Of neem het pad dat droogviel in de Rode Zee voor doodsbange Israëlieten toen ze achtervolgd werden voor Farao. Voor Mozes de tweede keer dat hij door het water heen gered werd. Paulus zegt daar dit over. 1 Broeders en zusters, ik wil graag dat u weet dat onze voorouders allemaal door de wolk werden beschermd en allemaal door de zee trokken, 2 dat ze zich allemaal in de naam van Mozes lieten dopen in de wolk en in de zee. (1 Korinthe 10) Zie je het? Zo kun je een lijn ontdekken van dat mandje van Mozes naar de doop van Isayah vanmorgen. De hoop dat het sprenkelen van water over een baby hem redt. Wat stelt het voor, de doop, goed beschouwd? Het lijkt zinloos. Maar voor wie gelooft is de doop een je vastklampen aan God, aan de redding die Hij wil geven door het water heen. Gedoopt worden dat is dat God zichzelf verbindt aan een mens, zodat die mens eeuwig met God mag leven. Maar snel terug naar Mozes. Want ondertussen is er een wonder gebeurd. De prinses heeft Mozes gevonden. “Ze maakte de mand open en zag daarin het kind. Het jongetje huilde, en vol medelijden” was ze. Mozes mag blijven leven! Er zit humor in. Jochebed wordt ingehuurd om Mozes te voeden. Wat een grap. God laat farao betalen voor de opvoeding van Mozes. Mozes die later tegenover de farao zal staan. Die de uittocht van Israël zal leiden. Farao financiert z’n eigen ondergang. De bijbel zegt ergens: 4 Die in de hemel troont lacht, de Heer spot met hen. (Psalm 2:4) Hij spot met hen die spotten met zijn macht. ** Wat kunnen wij met deze geschiedenis? De meesten van ons hoeven geen kind af te staan omdat ze er niet zelf voor kunnen zorgen. Onze overheid ontneemt alleen in uiterste noodsituaties ouders het recht om voor hun eigen kind te zorgen. Dus ik verwacht niet dat dáár de boodschap voor ons in zit. Maar als we het nou eens wat breder maken. Hoe ga jij om met moeilijke dingen in je leven? Met geliefden die je moet loslaten? Met dromen die je moet loslaten? Dromen over een gezond en lang leven bijvoorbeeld? Of verlangens naar goede verhoudingen in de familie? Misschien zeg je: maar God grijpt hier in, Hij redt. In mijn situatie redt Hij niet, het blijft akelig stil vanuit de hemel. Ja, God grijpt hier in…maar de vraag is: Wat ziet Jochebed van Gods ingrijpen? Ze ziet dat haar kind wordt gered van de dood. Da’s heerlijk. Maar na de periode van de borstvoeding kwam toch de dag dat ze hem moest wegbrengen. Ze was hem kwijt. Heeft zij meegemaakt wat God ging doen met Mozes? Die kans is niet groot. Mozes is 80 jaar oud als hij tot de farao moet spreken (Exodus 7:7). Moeder Jochebd heeft dus verder moeten leven met de harde werkelijkheid dat de man die haar haar kind afnam (farao) de grootvader van haar bloedeigen kind werd. Dat de dochter van de tiran (ik vul het maar even in) hem heeft aangemoedigd bij zijn eerste stapjes. Dat hij “mamma” heeft gezegd tegen de vrouw die een directe afstammeling was van de man die Jochebed haar kind ontnam. Voel je hoe biter? Hoe langer we deze geschiedenis lezen, hoe meer vraagtekens er komen. Laten we dan nog eens kijken naar de vrouw die het kind adopteert. Met wat voor verwachtingen heeft zij dit allochtone kindje uit het mandje gehaald? Hoe zou het voor haar zijn geweest om haar zoon te zien opgroeien tot een rebel tegen de gevestigde orde? Het zal je maar gebeuren dat je aangenomen kind moet vluchten vanwege moord. Is het niet een beetje te makkelijk om te zeggen: “God grijpt hier reddend in, wat een troost voor de mensen daar en toen?” God grijpt inderdaad in. Maar wat hebben de eerstbetrokkenen daar en toen daarvan gezien? Wat zien wij van God ingrijpen? Ook sommigen van ons verliezen een kind. Soms als het leven nog heel pril is, een miskraam. Soms vlak voor of na de geboorte. Kees en Annelies ontvangen op een hele bijzondere manier kinderen. Maar we vergeten niet dat ze geen natuurlijke kinderen kregen. Kinderen die zij zelf hebben voortgebracht. Vaak krijg je geen antwoord op vragen die je hebt. ** God werkt achter de schermen. Hij overziet alles. Wij zien bijna niks. Alles heeft Hij voortreffelijk gemaakt op zijn tijd, (…) zonder dat de mens van het werk dat God doet, van het begin tot het einde, iets kan ontdekken. (Prediker 3:11) We hebben Godzijdank de bijbel. In de bijbel ontdekken we dat God zelfs de kleinste gebeurtenissen wil laten meewerken in zijn grote plan van verlossing. Maar denk niet dat je daar zelf altijd veel van zal zien. Wat wist Jochebed van Gods plannen? Wat zag de dochter van farao van het werk van God? Achteraf zien we Eeuwen later zien we dat God toen al bezig was toe te werken naar de komst van Jezus Christus. God wilde Mozes gebruiken om Israël uit Egypte te verlossen. Mozes zou de 10 geboden ontvangen uit de handen van God. Mozes, zó belangrijk dat hij wordt genoemd: de middelaar van het oude verbond. Zó belangrijk dat hij het was die samen met Elia verscheen aan Jezus, vlak voordat Jezus zou worden gevangen genomen en gekruisigd. God is sterker dan het kwaad. God bleek sterker dan een farao die baby’s liet vermoorden. Maar let op: God voorkwam ook niet dat deze farao aan de macht kwam. God redde ook heel veel baby’s niet. God laat enorm veel ruimte voor het kwaad op deze wereld. Dat is de keus van God. De bijbel laat merken dat God onze keus vóór satan in het paradijs bloedserieus nam. Er blijft veel kwaad, er blijft veel ellende, veel ziekte en uiteindelijk gaat iedereen dood. God laat dat gebeuren. Zoals Hij dat liet gebeuren in de dagen van Jochebed. Wij kunnen dat kwaad vaak niet tegenhouden. Wij zijn wel verantwoordelijk voor het antwoord dat we geven op het kwaad dat ons treft. Kun je leven met een God die vraagt te geloven tegen beter weten in? Zoals Jochebed deed? Doe het maar, vertrouw Hem maar. Hij is je vertrouwen echt waard. Soms zie je al iets van zijn plannen. Dan is het groot feest. Dan houden mensen die zelf geen kinderen kregen, alweer hun derde Ethiopische jongetje ten doop. Het blijven uitzonderingen, Maar ze bevestigen de regel: God is goed, God laat je lachen, God is sterker, Gods plannen zijn veel groter dan jouw plannen of mijn plannen, Het beste moet nog komen, En wat zullen we ervan staan te kijken, Wat zullen we die eeuwigheid nodig hebben om van God te genieten. |