| Oudjaarsdienst |
|
Ps 84:1+2 Gebed Schriftlezing: Lucas 2:22-35 Gz 52:1+2 (zo laat Gij Heer uw knecht) Tekst: Lucas 2:29-30 Preek Lied 387:1+3+5(v)+6(m)+7 (o Heer mijn God ook deze nacht) Geloofsbelijdenis Lied 477:1+2 Dankgebed Collecte Gz 64:1+2+3+4 (Vrede zij U) ** “Ontvang de zegen van God en ga heen in vrede.” Met zulke woorden kondig ik nogal eens de zegen aan het slot van de kerkdienst aan. God laat ons niet zomaar gaan, een nieuwe week in. We mogen heel bemoedigend horen dat Hij zijn vrede in ons leven legt. Nu het jaar 2009 op z’n eind loopt wil ik graag met jullie stilstaan bij dat wekelijks terugkerend moment. Want we gaan vandaag niet alleen de kerk uit maar ook een jaar uit. Wat is dat voor vrede die God geeft? Vrede in de zin van: geen oorlog? Vrede in de zin van: geen ruzie? Wacht even met die vragen. Er zit een geheim in die vrede van God. Het is een vrede die alle verstand te boven gaat. (Filippenzen 4:7) Een vrede waarin het niet gaat om iets begrijpen, maar om rust bij iemand vinden. Het heeft alles van de vrede waar Simeon het over heeft, hier: Nu mag ik in vrede heengaan, want met eigen ogen heb ik de redding gezien. Vrede, omdat Jezus is gekomen, omdat Hij onze Redder is, omdat we dankzij Hem “Vader” mogen zeggen tegen God, omdat we dankzij Hem de heilige Geest ontvangen. De heilige Geest die met ons meegaat, met ons meebidt, ons troost, ons leven nieuw maakt. De ontmoeting met God zelf, en vrede bij Hem vinden, daar gaat het steeds weer om in een kerkdienst, toch? Als we Hèm gezien hebben, ons aan Hèm toevertrouwen, dan kúnnen we in vrede heengaan, net als Simeon, en in héél ons leven rust bij Jezus vinden. Kun jij in vrede 2009 verlaten? Misschien was 2009 wel een jaar waarin je weinig vrede hebt ervaren. Wás er maar vrede in mijn leven! Had ik maar meer overzicht, meer rust, kon ik maar meer op God vertrouwen! De vraag is wat vrede is. Wat heb jij in 2010 nodig om vrede in je leven te hebben? Een goed gevoel over hoe anderen tegen jou aankijken? Tevredenheid met jezelf? Rust in je gezin? Die gestorven geliefde weer terug hier op aarde? Rust op je werk? Genoeg geld? Voor Simeon is vrede iets dat alles met Jezus te maken heeft. Jezus zien en vrede hebben. Zo eenvoudig. Maar zo diep. ** Kan dat? Kan Jezus zien zoveel vrede brengen? Ja, dat kán echt. Het hoeft daar niet eens rustig voor in je leven te zijn. Je kunt zijn vrede vinden omdat je beseft dat er midden in alle drukte en chaos Iemand naast je staat en je steunt: je staat er niet alleen voor. Je kunt zijn vrede vinden omdat je eindelijk eens bij Iemand helemaal uit kon huilen. Je kunt vrede vinden omdat je mocht opbiechten wat er mis gegaan was en wat je mis gedaan had, en die Ander je niet afwees of kleineerde. Vrede omdat er Iemand voor je is, die nu eens niet zegt: jij ook altijd... En hoe werkt dat dan met die vrede? Het hoeft daar ook niet meteen rustig voor in je leven te worden. De gevolgen van je kwaad kunnen blijven, de drukte en de chaos hoeven niet te verdwijnen, en het verdriet kan ook best door blijven schrijnen. Maar je kunt er vrede mee hebben omdat er Iemand is die echt van je houdt en voor wie jouw leven er toe doet. Als we Hem hebben gezien, ons redding, kunnen we toch, op onze eigen manier, meezingen met Simeon. Ja, Simeon. Maar Simeon ging sterven, toch? “Nu laat U, Heer, uw dienstknecht in vrede heengaan, zoals u hebt beloofd”, dat betekent toch zoiets als: nu kan ik rustig sterven? Ja, inderdaad. Simeon had van de heilige Geest een openbaring gehad dat hij niet zou sterven tot hij de messias had gezien. En dan is het wel logisch dat hij nu ook doelt op het sterven als hij zingt “laat me nu in vrede heengaan” toch? Kunnen wij dat zomaar meezingen? Terwijl we nog graag een aantal jaar meegaan? Dat is een goede vraag! Maar ik stel even een vraag terug. Wat maakt dat eigenlijk uit, Simeon die gaat sterven en wij die nog tien of twintig of misschien wel tachtig jaar te leven hebben? Komt het er dan pas echt op aan? En daarvoor niet? Ik ben bang dat wij inderdaad vaak zo denken. We zijn druk en bezig, voor we het weten zelfs heel druk en rusteloos. Wat is het moeilijk om echt te léven met de Here Jezus, te léven uit de rust die God geeft en over het relaxte leven dat Hij uitdeelt. Zó snel zijn we alweer met onze gedachten bij wat er morgen komt of wat overmorgen te doen staat. Als we dát van morgen redden is dat vrede genoeg. Of dát, volgende week. En zo wil je dat je hele leven volhouden? En wanneer komt dan het moment dat je uit de vrede van Christus gaat léven? Stel dat Christus ons nú al zijn vrede wil geven? Stel dat we daar nú al van mogen genieten? Omdat Hij weet hoe nodig we die vrede hebben? En waarom zouden we moeilijk doen over het feit dat Simeon ging sterven en wij hopelijk niet? Dat is nou juist één van die dingen die bij ons geloof hoort, dat de grens tussen leven en sterven niet zo groot en hard en ondoordringbaar meer is. Jezus zegt: wie in mij gelooft zal leven ook al is hij gestorven. Voor wie gelooft is de dood een dóórgang geworden naar eeuwig leven. Troost in leven èn sterven, daar ging het toch om? Altijd klaar om te sterven omdat je altijd klaar bent om te léven met Jezus. ** Meezingen met Simeon dus, op onze eigen manier. En gebruik dan ook maar rustig dat verschil dat er nu eenmaal is voor onze beleving, dat verschil tussen gaan sterven èn doorleven. Probeer het maar eens uit vandaag, vanavond, als je toch terugdenkt aan het afgelopen jaar. Wat zou het uitmaken, als dit je laatste jaar was? Wat zou dat betekenen voor hoe het allemaal gelopen is? Wat mislukt is, hoe erg is dat eigenlijk? Wat je heel goed afgegaan is, hoe belangrijk is dat, als puntje bij paaltje komt? En hoe het gaat met je kinderen, kun je dat loslaten? Kun je daar vrede mee hebben? En als je nu eens dood gaat, voel je dan je lange tenen nog, waar die en die op heeft gestaan? Probeer het eens zó met Simeon mee te zingen. Je zult zien dat vanzelf die dingen je voor de aandacht komen waar je nog helemaal geen vrede mee hebt, die je bezig houden, gevangen houden. Al die dingen die je in het afgelopen jaar nog niet met de Here Jezus in verband gebracht had, maar die je een eigen plek hebt laten houden. En die je van je vrede hebben beroofd, en misschien wel van je nachtrust ook. “Met eigen ogen heb ik uw redding gezien, licht voor de heidenen, eer voor Israël.” Dat is het geheim van alle christelijke vrede. Je moet er wel goed voor kijken. Simeon zag een klein kindje, een paar dagen oud, en twee heel gewone ouders. Meer niet. Daar was geloof voor nodig, om in dat baby’tje de vervulling van Gods belofte te zien. Dat Jezus Christus er is voor ons, dat zien wij zomaar niet. Het is horen, tot je door laten dringen, en geloven. Bidden om de Heilige Geest, dat je ogen er voor geopend worden, en het door kan dringen. ** Kijk op het oude jaar terug met Christus erbij. Dan zie je niet alleen meer wat er gebeurd is, maar tegelijk naar Wie je toekunt met wat er gebeurd is, bij wie je rust kunt vinden over wat er gebeurd is. Noem het maar op, het maakt niet uit wat het is. Verdriet, opluchting, gemis, van alles wat je nog had willen zeggen of doen, noem maar op, je kunt het delen met Christus, en vrede vinden bij Hem. Beslissingen waar je altijd nog over twijfelt of je er wel goed aan gedaan hebt. Het succesjaar waar je zo nog opgewonden van kunt raken. De pijn die maar niet over wil gaan. Je geweten dat maar niet stil wil worden. Blijdschap over echte liefde, die je meeneemt. Onmacht bij kapotte relaties, ruzie en verwijdering. Dat gevoel van ’dit komt nooit meer goed’. Nieuw leven waar je je zorgen over maakt: hoe zal dat gaan? Je kind, waar je diep mee verbonden bent, maar dat toch een eigen leven leidt. Dankbaarheid over genezing, over nieuwe energie. Je werk van alledag, waar je zin in hebt, of juist niet. De mallemolen van het huishouden en al die dingen die nooit af komen. Dat feest dat juist dit jaar zo mooi was. Noem maar op. Het krijgt allemaal pas echt z’n plaats als je de Here Jezus er naast ziet. Jezus is bereikbaar, goed, vol van vergeving en nieuw leven. Zo was Hij er het hele jaar. Telkens weer mochten we in zijn naam naar ons leven terug gaan in vrede. Niets was te klein voor Hem, niets te groot. En nog niet. Wat ons nog achtervolgen zou, Hij wil het overnemen. Wat ons in z’n greep houdt, Hij wil dat we het aan Hem overgeven en vertrouwen op zijn zorg. Kijk nog eens naar Hem, en dan naar dat oude jaar. Kun je er dan vrede mee hebben? Desnoods toch vrede, ondanks alles? Dan kunnen we met Simeon meezingen, en zometeen naar huis gaan, in vrede, in Jezus’ naam. |