| Preek 4 oktober |
|
“Want waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben ik in hun midden.” (Matteüs 18:20) Hoe vind je het in de gemeente? Als nieuwe dominee hoor je een heleboel. Je hoort over teleurstelling. Teleurstelling in elkaar. Dat de gemeenschap der heiligen soms zo tegenvalt. Ach, wat zou ik nog verwachten. Ik ben al zo vaak teleurgesteld. Het maakt je somber en bitter. En… wat is het moeilijk om je zelf weer op te laden, weer mee te doen. Er is onvrede over het trage tempo van veranderingen. Altijd maar weer mensen die op de rem trappen, altijd weer die ingesleten tradities waar je tegenaan loopt. Het maakt je moe en cynisch. Hier kan toch nooit wat. Kleurrijk? Dat had je gedroomd! Er is ongerustheid. Neem het project “kleurrijk”. Waarom heeft de TCG niet gewoon in deze flyer gezet dat de kerk gebaseerd is op “Schrift en belijdenis”. Daarmee weten we toch genoeg? Waarom moeten met elkaar praten als alles duidelijk is? Laten we maar beginnen om gewoon de afspraken na te komen. Neem nou de catechismusprediking. Je wordt wantrouwig bij alles wat er voorbij komt. Zomaar een paar dingen die opvallen. Teleurstelling. Cynisme. Ongerustheid. ** Nu luisteren we vanmorgen samen naar het woord van Jezus. “Want waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden” Ben jij je daarvan bewust? Als wij samen zijn in de naam van Jezus, dan is hij in ons midden. Stel je eens wat voor bij die woorden. Jezus is hier. Hij is hier met zijn liefde. Met zijn vergeving – waardoor ook wij opnieuw kunnen beginnen. Met zijn kracht: Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde. Met zijn bescherming: de poorten van de hel zullen de kerk niet overweldigen. Hoe kijken we naar elkaar in de gemeente? Hoe komt dat nou dat we dat allemaal best weten – ik heb niks nieuws gezegd – maar dat het blijkbaar in de praktijk niet zo werkt? De belangrijkste vraag is: hoe kijken we naar elkaar? Zien we Jezus echt in ons midden? Kijken we naar elkaar met de liefdevolle ogen van Jezus? Zien wij wat de kerkdienst/groeigroep/vereniging/united/catechesegroep voor plek is? Het is de plaats waar Jezus in ons midden is. Te vaak zien we niet dat Jezus in ons midden is. We zijn blind. Verblind door teleurstelling, cynisme, wantrouwen, zien we Jezus niet staan, geloven we niet meer dat Hij in ons midden is. Durven we het niet meer geloven. ** Aan welke voorwaarde moeten we voldoen wil Jezus in ons midden zijn? Jezus zegt zelf dat we bijeen moeten zijn in zijn Naam. O.K. - Wanneer zijn we bijeen in Jezus’ naam. Wat is daarvoor nodig? -Geloven in de Here Jezus als verlosser. -Geloven in de Here Jezus als koning van de kerk. -Weten en ervaren dat van Hem afhankelijk bent. -Beseffen dat je vanuit jezelf even zondig en slecht bent als ieder ander. -En: weten dat je bevrijd bent van je schuld, dat je een verlost kind van God bent. We beginnen elke kerkdienst met de woorden uit Psalm 124 “onze hulp is in de naam van de Here die hemel en aarde gemaakt heeft”. De Here Jezus legt geen hoge drempel voor jou en mij. Echt niet. Dan ligt het probleem blijkbaar bij ons. Hoe komt het dat we Jezus niet zien staan? Terwijl Hij er is!! Dat komt hierdoor: Uit onszelf zijn we niet verbonden met Jezus. Onze tijd zwijgt God dood. Uit onszelf zijn we niet verbonden met elkaar. Onze samenleving is steeds minder een SAMENleving. Onze tijd is een tijd van onverbondenheid. Daarmee bedoel ik: dat we langs elkaar heen leven. Dat we eenzaamheid ervaren. Wij zijn onszelf gaan zien als het centrum. Ons leven draait om onszelf. Dat maakt ons kritisch, sceptisch. We durven het steeds minder om langdurige relaties aan te gaan: Geen liefdesrelaties, en ook geen relaties als broer / zus in de gemeente. Dàt is er kapot in ons leven. Dàt staat ons in de weg om Christus te zien in ons midden. Hoe kunnen we Jezus weer gaan zien in ons midden? Hoe kan Hij weer centraal staan in onze gesprekken? Hoe wordt Jezus weer onze bron om uit te drinken, onze accu om weer opgeladen te worden? Ik nodig je uit om daarover na te denken. Wissel daarover met je groeigroep maar eens van gedachten. ** Ik doe eens een voorzet. Wel, door die basisdingen weer gaan benoemen. Maak aan het begin van een bijeenkomst met kerkleden maar een rondje. “Wie is de Here Jezus voor jou.” Met je commissie, met je kerkenraadsleden, met je groeigroep. “Niet nodig” zeg je? “Want dat weten we toch allang?” Ik denk dat het pure hoogmoed is. Alsof wij Jezus in onze achterzak hebben. “Eng” zeg je? “Eng om te vertellen wie Christus is voor mij!” Ja, het is best eng om over wat je het meest dierbaar is te praten. Daar mogen we elkaar ook best wat tijd voor gunnen. En gebruik er maar gerust zo’n kaart bij. Of dat lijstje met 7 keer 7 is 49 namen voor Jezus wat op het GG papier staat.
“Wennen” zeg je? Misschien wel. Dat deden we toch nooit? Juist. En precies die opstelling heeft geleid tot waar heel wat van ons tegenaan lopen. Dat moet echt anders. Maar als dat lukt kom je op een wezenlijk ander nivo met elkaar. En krijg je het besef dat Jezus in je midden is. Samen in Jezus’ naam. Jezus in het midden. We moeten leren om onze ogen open te doen! ** Hoe leren we Jezus weer in ons midden zien? Geloof Jezus op z’n woord. Begin maar met deze belofte serieus te nemen. Voor nu. Dit moment. Kijk maar om je heen. Jezus is in ons midden. Ja, jij ook. En die daar ook. Jezus ook. Aan het begin van de preek liet ik merken: dat is niet moeilijk. Christus werpt geen drempel op! Aan het eind van de preek wil ik de andere kant belichten. Onze kant. Dit is het moeilijkste wat er is. Het vraagt om een regelrechte bekering. Als we de Here Jezus niet zien in ons midden duiken er een heleboel andere dingen op: Egoïsme. Hoogmoed. Trots. Angst. Liefdeloosheid. Ieder voor zich. Jezus zegt: Ik ben het leven. (Johannes 14:6) Dat betekent dus dat alles wat we buiten Christus om hebben, te maken heeft met de dood, hoe levend het in onze ogen ook mag zijn. Maar als Hij er is, dán is er leven. Het begint met geloof en bekering. Met geloof dat Hij in ons midden is. Met je afkeren van jouw ideeën en verwachtingen en je toekeren naar de Meester zelf. We kunnen op een heleboel manier proberen om de kerk te beschermen. -Tegen dwaalleer -Tegen starheid -Tegen evangelische invloeden -Tegen lauwheid We kunnen een heleboel dingen doen om de kerk tot een plek te maken die vol is van Jezus’ aanwezigheid. We kunnen een heleboel zeggen over de grenzen van de veelkleurigheid. We kunnen een jaarthema uitroepen “kleurrijk gemeente-zijn, één in Christus”. Maar als we niet beginnen Hem in ons midden te zien is het gedoemd te mislukken. Het jaarthema kan alleen opbouwen als we samen bouwen op de rots, Christus. ** Als we die belofte serieus nemen “Want waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden” Dan moet je eens kijken wat er gebeurt. Als Hij onze angst overwint en er vertrouwen voor in de plaats zet. Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn? Als Hij je troost in je diepe teleurstellingen en er weer hoop komt. Wijst de goede Herder je niet een weg die uit het donkere dal weer omhoog leidt? Als Hij de vrucht van geduld in je laat groeien en je ertegen kunt dat veranderingen niet zo snel gaan als we graag zouden willen. Kan het geloof geen bergen verzetten? Wat verandert er dan als we deze belofte serieus nemen? Hoe ziet de kerk er dan uit? Hoe is de sfeer dan? Hoe gaat het dan in de diensten? En op al die andere plekken dat we elkaar ontmoeten in de naam van Christus? Ik heb heel veel zin om daarover de vertellen. Maar ik doe het niet. Het is nu tijd om het zeIf te gaan ontdekken. Kijk de kerkdienst terug via KerkTv |
