| Preek 6 september |
|
Paulus doet een gewaagde stelling in de tekst voor vanochtend. Hij zegt: Dan zult u met alle heiligen de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen, ja de liefde van Christus kennen Weet je wat hij in feite zegt? Je hebt anderen nodig om te geloven. Geloven, dat gáát helemaal niet op je eentje. Bij geloven in God hoort dat je dat samen met anderen doet. Dat is een gewaagde stelling. Want de gemiddelde Nederlander vindt zijn of haar geloof hoogste privé. Jij jouw geloof, ik het mijne. En een kerk? Die heb je al helemaal niet nodig om te geloven. Wat de gemiddelde Nederlander denkt heeft invloed op jou en mij. Ook wij denken snel: geloven, dat zoek ik zelf wel uit. En die ander in de kerk… daar heb ik maar last van. Hoe heb jij God leren kennen? Hoe ben je aan de weet gekomen dat er God in de hemel is die jou gemaakt heeft? Hoe weet jij van Jezus? Hoe ken je verhalen, het verhaal van Abraham, de geschiedenis van Jona, koning David? Je hebt het van anderen gehoord. Niemand van ons is erbij geweest toen de wereld gemaakt werd, niemand heeft ooit de muren van Jericho zien vallen, niemand van ons heeft gezien hoe Jezus over het water liep, niemand van ons heeft het lege graf gezien. We hebben het van anderen gehoord. Voor mij geldt dat mijn vader en moeder veel hebben verteld en voorgelezen, meesters en juffen op school, de dominees in de kerk. Misschien heb jij God leren kennen via een collega op het werk, of door je vriend of vriendin. Dan heb je dat nog scherper dan de meesten van ons: ik ken God via die ander. Misschien heb je God nog helemaal nog niet leren kennen. Ook dank nodig ik je uit om te luisteren vanochtend. Want via anderen leer je God kennen. Je hebt anderen nodig om te geloven. Nu gaan we een stapje verder. Dan zult u met alle heiligen de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen, ja de liefde van Christus kennen Dat betekent: ik kan God niet in m’n eentje helemaal begrijpen. Daar moet je eens even over nadenken. Nooit kan ik in m’n uppie de liefde van Jezus begrijpen. Ik heb anderen nodig om meer van Christus’ liefde te gaan bevatten. Stel je dat eens heel letterlijk voor. Je gelooft al jááren. En nou heb je wel genoeg preken gehoord. “Ik heb geen zin meer om naar de kerk te gaan. Ik weet het nou wel. Ik hoor daar niks nieuws meer.” Voel je hoe scherp die woorden van God dan zijn: Zo zal nu door de kerk de wijsheid van God in al haar schakeringen bekend worden (vers 10) Ik ben bang dat God de kerk nodig vindt voor jou en mij. En ik heb een onbegrensd vertrouwen in Gods wijsheid. Jij dan? Je hebt anderen nodig om te geloven. Wij hebben allemaal een mening over hoe je God lof kan brengen met je lied. En je hebt vast een idee waarom we in de kerk psalmen moeten zingen, of waarom we meer opwekking moeten zingen. En daarom stoor je je eraan als een ander daar een ander idee over heeft. Maar als ik de anderen nodig heb om te weten hoe Gods lof gezongen mag worden. Wat komt het dan in een ander licht te staan. Ik heb zo mijn ideeën over wat eerbiedig is in een dienst. Wat past en wat niet. God zegt: samen zul je mij kennen, zul jij mijn liefde kennen. Die ander is geen blok aan je been – die ander is een noodzakelijke voorwaarde om Mij te kennen. Zo heb Ik dat bedacht. En dan zeg jij: maar ik praat met zoveel mensen in de kerk. Ja, dat is goed! Ga ermee door! Maar ik moedig je aan om ook het gesprek te zoeken met die man die voor jouw gevoel op zo’n andere golflengte zit. Je hebt anderen nodig om te geloven. Misschien heb je de gewoonte om naar de kerkdienst te komen en that’s it. Verder bemoei je je niet met anderen. Geen groeigroep, geen vereniging, geen taken. Ik denk dat we allemaal wel ‘ns zo’n periode hebben dat we zoiets hebben van: de dienst en verder even niks. En daar kunnen allerlei redenen voor zijn. Redenen waar we begrip voor hebben. De vraag is of dat voor de langere termijn goed is. God is – zo zegt vers 15 – de Vader van elke gemeenschap. Zo is God. Hij is een God die mensen samen brengt, die gemeenschappen bouwt. Hij is een God die mensen aan elkaar verbindt. Zoals God betrokken is op ons, zo wil Hij dat we betrokken zijn op elkaar. Waar Hij komt met zijn liefde, daar mag ook liefde groeien voor elkaar. Niet voor niets is het grote en eerste gebod: God liefhebben en het tweede: je naaste liefhebben. Dat betekent: trek met elkaar op. Want God zegt: Dan zult u met alle heiligen de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen, 19 ja de liefde van Christus kennen die alle kennis te boven gaat ** Dat is zo spannend! Onze tijd is een tijd van ik mijn leven en jij het jouwe. Uit onzerzoek van het CBS is naar voren gekomen dat Nederlanders hun privé leven hoog waarderen. Met gemiddeld een 7,8. Maar het samenleven in de maatschappij wordt met een mager zesje gewaardeerd. Er is veel onvrede over “de maatschappij”. En partijen als die van Geert Wilders trekken veel stemmers omdat ze die onvrede benoemen. Veel mensen doen aan “cocooning”. Je terug trekken in je eigen coconnetje, je eigen wereldje. Wat God zegt staat daar haaks op. Laten we dat ff vaststellen. “Als wij als broers en zussen ieder onze hoogstpersoonlijke opvattingen over God koesteren dan zijn we onveranderde mensen.” Dan zijn we mensen van deze wereld, postmoderne mensen. God wil mensen zoals jij en ik redden. En hij doet dat door ons aan elkaar te verbinden in de gemeente. En dat is ongelofelijk moeilijk. De smalle weg. Dat moeten we heel eerlijk in zijn. Het is ongelofelijk moeilijk om een gemeenschap te vormen. Want niemand wil dat meer. Niemand durft dat meer. Niemand kan dat meer. Onze maatschappij is stuk. Heel diep stuk. En toch…God heeft ons gemaakt om sámen te leven, om een gemeenschap te vormen. Ons hart hunkert ernaar dat mensen om je heen staan. En tegelijk is het ook zo eng. Wat is het gaaf om te merken dat je iets voor een ander mag beteken. Want het hoort zo bij het hart van God. Daarom kom je het in de bijbel ook op haast elke bladzij tegen, dat SAMEN. Bijna elke brief in het nieuwe testament is gericht aan een gemeente. Zonder kerk geen nieuwe testament, kan je zeggen. Paulus schrijft niet een brief aan dit gemeentelid. En aan dat gemeentelid. En aan die jongeren. En aan die ouderen. Nee. Allemaal tegelijk worden mensen aangesproken. Het hoort bij God, God die de Vader is van elke gemeenschap, dat je samen gelooft. Onze samenleving is stuk, koud en mensen leven onverbonden naast elkaar. Maar het huis is de plek waar de nieuwe gemeenschap mag gaan bloeien, de gemeenschap in Jezus. Wie God als Vader heeft, ontvangt de kerk als moeder. We moeten elkaar dus spreken. Daarom lever ik ook gesprekspunten bij deze preek om op de groeigroep over door te praten. Dat hoort bij God dienen, dat je het gesprek zoekt met elkaar. Ik nodig je heel hartelijk uit om aan dat gesprek deel te nemen. Wat zou dat mooi zijn. Als we dit seizoen gemeentebreed en dan bedoel ik echt gemeentebreed over dezelfde dingen zouden spreken. En als om wat voor reden dan ook de weg naar jouw eigen GG geblokkeerd is geraakt, blijf niet thuiszitten, maar onderneem zelf ook actie. Er is altijd een plek waar je – in overleg – kan meedoen. ** We gaan nog een stap verder. De volgende stelling is: het kan niet anders of een gemeente van Christus is kleurrijk. “Zo zal nu door de kerk de wijsheid van God in al haar schakeringen bekend worden” Een schakering, wat is dat? Het woordenboek zegt: nuance, nuancering, afwisseling, tint, verscheidenheid Gods wijsheid is een kleurrijke wijsheid. een wijsheid met vele kanten. Wat betekent dat? We leren God in zijn woord kennen als een God die met allerlei mensen kan werken. Met Abraham, met Mozes, met Jona, met Jeremia. Met een Petrus en een Paulus. Hij is een God van joden en blijkt ook de God te zijn van alle volken. Hij stuurt zijn discipelen wereldwijd uit. Dat woord van God is zo kleurrijk dat we er in Nederland mee uit de voeten kunnen, Dat Oebele de Haan er in Benin mee kan werken, dat mijn broer in Ukraine ermee kan werken met gemeentes en studenten daar, en dat tot in Zuid Amerika toe mensen het straatleven en de drugs en de prostitutie de rug kunnen toekeren. En in openbaring zie je een menigte uit elk volk stam taal en natie. We zullen straks een eeuwigheid nodig hebben om God te leren kennen en dan nog zal het nooit vervelen met Hem. God is een God van veelkleurigheid. Psalm 8 zingt dat God zijn naam op aarde heeft uitgeschreven, Psalm 104 zingt dat de schepping blinkt van zijn heerlijkheid En als we dan kijken naar deze foto’s… dan begrijpen we precies wat de bijbel bedoelt. We leren God in zijn schepping kennen als een God van veelkleurigheid. Volgende stap. Hoe wordt die wijsheid bekend? Verrassend: door de kerk! Door mensen heen wordt Gods wijsheid bekend. Verschillen tussen mensen zijn noodzakelijk. Want als ieder hetzelfde vindt, voelt en doet kun je niets van elkaar leren. Alleen als er verschillen zijn kun je leren over hoogte en breedte, lengte en diepte. En dan pas kun je Gods kleurrijke wijsheid bekendmaken. God heeft ons geschapen als kleurrijke mensen. Heeft God ons niet allemaal verschillend gemaakt? Verschillen we niet allemaal van karakter? Hebben we niet allemaal een eigen geschiedenis? Hebben we niet onze eigen sterke en zwakke kanten? Hebben we niet allemaal een uniek gezicht? Kijk eens naar deze foto’s. Waarom is het zo vervelend als wanneer je ergens komt en iemand anders heeft dezelfde kleren aan? Waarom heb je daar zo’n stom gevoel bij? Omdat het afbreuk doet aan “ik ben ik en jij bent jij”. Dat betekent een nieuwe manier van kijken naar verschillen. We mogen blij zijn met kleurrijkheid. Er zitten natuurlijk ook grenzen aan wat kan en mag in de kerk, dat moge duidelijk zijn! Later in het jaar moeten we het ook hebben over die grenzen. Maar daar beginnen we niet mee. We beginnen bij waar het in de tekst over gaat. We mogen allereerst blij zijn met verschillen in de kerk omdat we die nodig hebben om samen God te leren kennen. Dat is maar geen verzinsel van mij. Nee, ook Petrus zegt: De gemeente bestaat uit levende stenen. Weet je wat levende stenen zijn? Niet van die bakstenen die wij hier hebben. 1 Petrus 2:5 en laat u ook zelf als levende stenen gebruiken voor de bouw van een geestelijke tempel Een nieuw seizoen begint. Met als thema “veelkleurige gemeente / één in Christus” En ik nodig je uit om eens niet bij je eigen gevoel te beginnen. Maar bij God. Veelkleurigheid komt bij God vandaan. Vanuit Gods woord mogen we beginnen de veelkleurigheid ook in deze gemeente positief te zien. En laten we daar straks ook voor bidden, dat Gods Geest ons dat in het hart gaat leggen het komende seizoen. ** Ik nodig je vanuit Gods woord uit tot vreugde over kleurrijkheid. Maar ik weet het. Omgaan met verschillen is niet makkelijk. Zolang de neuzen dezelfde kant opstonden was gemeente-zijn best te doen. Het had iets heel veiligs hoe de vrijgemaakte kerken lang waren. Veel dingen waren duidelijk. Je stemde GPV, las het gezinsblad, het latere ND, je stuurde je kinderen naar de gereformeerde school, je zong psalmen en enige gezangen. En of je nou in Leeuwarden of in Zaltbommel, in Vlissingen of in Winschoten de kerk binnenstapte het was overal hetzelfde. En we moeten er echt begrip voor hebben dat het voor heel wat van ons een hele bittere pil dat die periode achter ons ligt. En dat ‘ie nooit meer terug komt. Da’s een rouwproces voor een heel aantal van ons. Daar mogen we echt geduldig naar elkaar toe zijn. Dat verdriet om wat niet meer is kan zwaar op je maag liggen. Het kan naar buiten komen als woede, of je kan het wegstoppen en dan word je cynisch. Niemand heeft het recht om daar makkelijk overheen te walsen. Wat nu nodig is, meer dan ooit, is dat je fundament echt in de Here Jezus moet liggen. Moge hij vanuit zijn rijke luister uw innerlijke wezen kracht en sterkte schenken door zijn Geest, 17 zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde. Zelf een band met Jezus hebben, het kennen van Hem overtreft alles. Denk aan vorige week. En ook contact hebben met de ander op dat nivo. Als ik naar de ander kijk, mag ik VIA Jezus kijken. Kijken met de ogen van Jezus. Ik ben niet beter of slechter dan de ander, want we hebben beide niets méér nodig dan Gods genade. Wil je dat? samen met de anderen Gods volkomenheid kennen ? of doe je het uiteindelijk liever alleen? God zelf nodigt je uit. Leer de volkomenheid van mijn zoon kennen samen met anderen. Laat je samenbrengen door mij, de Vader van alle gemeenschap, laat je verbinden door mij, de Vader van alle verbondenheid. Laten we samen God zoeken. ** Veelkleurig gemeente zijn. Hoe doe je dat? Dat vraagt om stijl. Deze stijl: de kwetsbaarheid van Jezus. Als er één ding typerend is voor Jezus dan is het wel dat hij kwetsbaar en benaderbaar was. Zo kwetsbaar dat hij gearresteerd kon worden, gekruisigd, gedood. Die stijl past bij ook bij christenen. Het is gemakkelijk om gewapend en geharnast elkaar te lijf te gaan, machtswoorden te spreken “als er niet dit verandert dan ga ik weg” of “als er in de kerk dit gebeurt dan heb ik me voor niets ingezet”. Dat zijn manieren van spreken waardoor we elkaar in de houdgreep nemen en geen ruimte laten. Ook wegblijven is een manier om jezelf onkwetsbaar te maken. Je hebt het allemaal wel gezien en ergens anders is het beter. De stijl van Jezus is ook “samen met de anderen lijden als goed soldaat.” ** Als je dat doet met vallen en opstaan dan klinkt er een belofte. hem die door de kracht die in ons werkt bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij vragen of denken God kan oneindig veel meer doen dan wij denken of beseffen. Een tekst die nogal eens uit z’n verband wordt gerukt. En als losse tekst z’n eigen leven kan leiden. Als een mooie tekst die je in allerlei situaties kan gebruiken. Vanmorgen laten we ‘m in z’n verband staan. In het verband van een veelkleurige gemeente waar Paulus aan schrijft. Juist in de realiteit van samen gemeente zijn klinkt deze belofte. Juist waar de pijn wordt gevoeld. Pijn voelen van verschillen. Elkaar niet kunnen bereiken. Maar niks meer zeggen want het helpt toch niet. Juist als je die pijn voelt word je gezegend. En getroost. Misschien zeg je: ik heb veel zorgen over de kerk. Het is te vrij. Misschien zeg je: wat heb ik een last van de kerk. Zo beperkt, zo bekrompen, zo van regeltjes. Maar waar we samen van Gods genade willen leven is altijd een weg vooruit, samen God, en samen met elkaar. Ja, we mogen dit seizoen met verwachting ingaan. Vol verwachting dat God oneindig veel meer kan doen in onze gemeente Dan wij denken of beseffen. - Votum - Zingen ps. 48:1 (schoolps) + 4 - Wet - Zingen ps. 12:4 (schoolps) - Gebed - Lezen: Ef. 3:8-21 - Zingen Lb gz. 95:1+2+3 - Tekst: Ef 3:18+19 - Preek - Zingen gz 167:1+2+3 - Alternatief Bevestigingsformulier + bevestiging - Zingen gz 10 - Gebed - Collecte: er worden 3 kinderen gevraagd die mogen helpen met collecteren - Zingen gz 119: 1+2+5. |